Profil de Montichaชีวิตมีมากกว่าคำบรรยายPhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
|
ชีวิตมีมากกว่าคำบรรยาย6 janvier ....รักเมื่อสาย.....ลิงค์นี้เขียนโคตรโดน
คำว่ารัก คือ การให้อภัย
กว่าจะรู้ว่าสิ่งที่ตนเองมีอยุ่นั้น
มีค่ามากแค่ไหนก็ตอนที่สูญเสียไปอย่างไม่มีวันได้กลับคืน ยังคงให้อภัยจนกว่าเธอจะหมดรักฉัน
รอนะเค้าจะรอตัว....................
รอจนกว่ามีวันของเรา
แต่ถ้ามันไม่มีวันนั้นแค่พูดซักคำว่าปล่อยเธอไป
ฉันจะรับโดยดีและจากไปอย่างช้าๆ
เธออย่าสงสารนะถึงเวลานั้นเราเลิกติดต่อกันซักพักมันจะดีกว่า
ฉันไม่อยากให้มันกลับมาย้อนตัวเองแล้วคิดรักเธออีกตอนที่เธอหมดรักฉันแล้ว
รักมากครับที่รักของโม่
4 janvier ...โดนทับที่....ใครเคยโดนทับที่บ้างวะ
..........................
เกิดมากูก็พึ่งเคยเจอนี่ล่ะ
ถ้าพวกมึงโดนจะรู้สึกยังไง?
คนที่กูคิดว่าเค้าแคร์กูมากจนกูเชื่อใจ สุดท้าย.............
คนเจ็บไม่ใช่เค้าแต่เป้นตัวกูเอง คนที่กูคิดว่าสักวันกูต้องทำให้เค้าเจ็บกูถึงไม่กล้ายอมรับความรู้สึก
แต่เค้ากลับทำในสิ่งที่กูไม่คาดคิด แล้วเค้าจะบอกรักทำไม เพื่ออะไร ชดเชยสิ่งที่ทำ หรืออะไรกันแน่
ทำอะไรรู้อยู่แก่ใจ รักของเธอคงได้แค่ลมปากไม่ใช่การกระทำ รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังทำ ให้ฉันพูดอะไรดี น้ำท่วมปากจิงๆ
ฉันไม่มีแรงจะคิดอะไรแล้ว ไม่รู้ควรคิดอะไรต่อ ไม่กล้าคิด ไม่กล้าทำ ไม่กล้าเรียกร้อง ไม่กล้าตัดสินT^T
สิ่งที่ควรทำมันรู้อยู่แก่ใจ
แต่การตัดสินใจมันไม่แน่นอน
หากมันเป้นครั้งสุดท้ายที่ต้องเจอ
จบแบบที่กุไม่เคยทำมาตลอดหนึ่งเดือน
ชดเชยสิ่งที่กูควรทำแล้วจากด้วยดีนะ
หากอย่างนั้นขอเวลาทำใจสักพัก
ห่างจนกว่าวันที่ฉันพร้อมจะกลับไปคุย
เหมือนพี่น้องปกติอย่างเดิม
มาก่อนต้องไปก่อนอย่างนั้นรึป่าว?
เหมือนเพลงใจนักเลงเลยว่ะ
ให้เธอได้กับเขา และจงโชคดี อย่ามีอะไรให้เสียใจ
ส่วนตัวฉันจะลืม ว่าเคยร้องไห้ ลืมว่าเคยต้องเป็นใคร ที่เธอไม่เอา
ซึ้งน้ำใจคนที่กูรัก สวัสดีปี2008ด้วยน้ำตา 11 octobre ....เป็นไรวะ.....เคยอยู่ๆอยากร้องไห้มั่งป่ะ
กูไม่รู้ตอนนี้กูเป็นอะไร
กูเหนื่อยหรอ ท้อ เบื่อ
อยากกลับบ้านหรือคิดถึงใคร
บอกอารมณ์ความรู้สึกไม่ถูกว่ะ
รู้แต่น้ำตามันคลอ ไม่มีสาเหตุ
ไม่รู้ทำไม ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
กูอ่อนแอไปหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ
หรือกูกำลังจิตหลุดนั่นอาจใช่
อ่าวกรรม.....
ล้นออกมาแล้ว
ไอ้น้ำที่มันคลอตากูอยู่นี่
มันไหลออกมาเพื่อไรกันวะ
ห้อง4เหลี่ยมกูตัวคนเดียวกับความรู้สึกเดิมๆ
หรืออาจเป็นเพราะจิตกูกำลังสับสนคิดทางออกไม่ได้
งานงานงานงานงานงานงานงานงานงานงานงานงานงาน
เซ็งว่ะอยากออกไปข้างนอก อยากหรี่แต่ไม่อยากสูบ
ให้มันอัดอั้นจนถึงที่สุดดีกว่า แล้วใครจะช่วยแก้อาการนี้กูได้บ้างล่ะเนี่ย
เบื่อโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
22 septembre เมาสิ่งที่เค้าแคร์ก็ไม่แคร์
แต่สิ่งที่กูแคร์ คนนั้นเค้าไม่แคร์
รักเท่าที่รักได้
อยู่เท่าที่อยู่ได้
เป็นอย่างที่เป็นได้
อยากบอกว่าไม่เปลี่ยนสำหรับอีกคน
แต่อีกคนกูไม่รู้ว่ากูเปลี่ยนมากแค่ไหน
แต่กูยังแคร์เค้า ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
กูก็ยังเป็นกูที่เป็นอย่างนี้
กูรู้ว่าเค้าแคร์ในสิ่งที่กูทำ
แต่........................
ตอนนี้
กูเมา ไม่รู้เรื่อง
จิง
ๆ
วันนี้กูเมางาน ไม่เมาเหล้าว่ะ
ไอ้ข้างบนอย่าไปสนใจกูเห็นแล้วก็ยังงงเลย
แต่ตอนนี้อยากคุยกับคนนั้นโคตรๆอ่ะเค้าคงไม่รู้
ชลกลับไปแล้วก็เงียบเหมือนกันเนอะ
ไม่มีใครมาให้ทะเลาะเนี่ย แอบคิดถึงนะครับไอ้อ้วนดำ
ว่าแต่ช่วงนี้ กูหงุดหงิดโคตรง่ายอ่ะ
เพราะห่าไรวะ
ไม่มีสาเหตุ
ไปแระ ปั่นเวปต่อ 11 septembre ....หนูป่วย.....เอ่อ
เจ็บคอ
ทำไมไม่ทำงานวะ มานั่งไข้แดกอัพสเปช
กูทำอยู่แต่ไม่ไหวแล้ว ปวดหัวสัดหมา
อยากมาระบายเท่านั้นแหละ
เล่นน้ำฝนอีกหรอกู____ไม่ใช่นะ อย่าพึ่งว่ากันสิ
เดินตากฝนไปซื้อยา ตางหากล่ะ จิงๆเชื่อได้เลย
ไม่คิดว่าฝนมันจะตก อยู่ๆก็ปรอยๆ เฉยเลย สรุปตัวชื้นเลยกู
เบื่ออาการคันคอแสด แสด แบบ แสบ แสบ
ไปทำงานต่อแระ มาบ่นว่ากูคันคอแค่นั้น
*
ถ้า เธอ ต้องการ ไม่รู้จักกัน โอเค เราจัดให้
เส้นนี้ฉันไม่ได้ขีดนะ การกระทำก็เห็นๆกันอยู่
เพื่อนผู้ขาดการติดต่อ แคร์กันจิงคงไม่ทำอย่างนั้น
5 septembre ตี3ไม่มีสาระในสเปชหน้านี้
คนมึนๆทำงานมึนๆคิดเรื่องมึนๆแล้วก็มาลงมึนๆ555
ว่าด้วยเรื่อง เต้าเสียบ
มันเป็นแค่อาการของเต้าเสียบตัวหนึ่ง
รอการต่อวงจรปิดให้ไฟเปิด
ทุกอย่างมันแค่เสียบปลั๊ก
หรือการเสียบปลั๊กมันยากเกินไปวะ
เต้าเสียบนี้มันถึงไม่มีกระแสไฟพุ่งออกจากปากสักที
แต่ยังไงเต้าเสียบมันก็ยังคงเป็นเต้าเสียบติดผนังธรรมดาๆตัวเดิม
ที่เจ้าของบ้านมันจนเกินที่จะซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้ามาเสียบให้กระแสมันติด
กูว่านะ เจ้าของบ้านมันไม่รู้ว่ามีเต้าเสียบที่ผนังตรงนี้แน่ๆ ไม่ก็ลืมไปแล้วว่าการเสียบปลั๊กมันทำยังไง หรือไม่ใส่ใจที่จะใช้เครื่องไฟฟ้าเลย
บ้านตะเกียงนี่หว่า
เอ๋สาระมันอยู่ตรงไหนวะ
*ไม่รู้เธอเป็นอะไร อ่านสเปซแล้วน่าเป็นห่วง ไม่สบายใจหรือทะเลาะกับแฟน ไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะ คิดถึงเสมอ 4 septembre วันอยากโดดเรียนทำดีมาตั้งนานเหี้ยมั่งเหอะ
ทำดีแล้วไม่ได้ดี ก็เหี้ยมั่งเหอะ
โดดมั่งเหอะ ชีวิตอยู่ในกรอบมากไม่ดีจิงป่ะ
กูก็เลยมานั่งงมห่าในคอมอยู่นี่ไงกรั่กๆ
เด๋วบ่ายๆ ก็คงเข้า
อยากไปดูหนังว่ะ ไม่มีเพื่อนว่างไปเลยแม่ง
Spider Lilies ไปเฮาส์ไม่เป็นอีกกู ควยหมาหมอยมากจิงๆ
ใครว่างนะไปกะกูหน่อย ตอนนี้จีบๆไป2คนแระ ป๋าม่อนกะพี่นิค
ไม่ว่างท้างคู่แว๊กกกก ก็หนูอยากดูอ้า
ชวนใครโดดก็ไม่ได้ เพื่อนผู้รักการเรี้ยนน
อยากไปดูโว้ยยยยยยยย
ตอนนี้กำลังหื่นหนังเลส
รู้สึกไม่ได้ดูนานโขหาเวปสั่งดีกว่า
ใครจาร่วมมั่งมีแมะ เพื่อนกูก็ปกติกันทุกคนนี่หว่า
โวะผิดเพศจิงพวกมึงเนี่ย5555
เมื่อคืนเจอสาวแก่ที่ร้านข้าว
ไม่แก่นะ30เอง ต่อปากต่อคำกะอิอึนได้ใจมาก
เขิลว่ะ พี่น่ารักจิงๆค่ะหนูขอเบอกับที่อยู่หอได้ไหมคะ กรั่กๆ จะเอาหัวใจไปวางล่อไว้อีห่า
อิอึนได้เบอไม่แบ่งกูเหี้น แต่เจ๊หุ่นดีงี้เป็นแอร์แน่ๆหึหึ ชอบผู้ใหญ่จิงจิ้ง มาเลี้ยงกูเป็นต้อยได้ป่ะล่ะขอเหอะ
สำหรับ
เรื่องบางเรื่องนะ ก็ช่างเหอะ
คิดมากจนไม่รู้จะคิดยังไงแล้ว
มันก็ช่างมาจนถึงตอนนี้ ช่าง ช่างช่างช่าง ชั่งใจจิงๆกรั่กๆ
จะช่างอีกหน่อยเป็นไรจิงป่ะ คิดไปก็ไม่เกิดผล ยังไงเงาหัวกูก็ไม่ได้อยู่ในโลกนั้นตั้งแต่แรก
โรคป่วยเรื้อรังอย่างนี้มันคงไม่หายง่ายๆหรอก เชื้อมันฝังเข้าเส้นเลือด อาการคล้ายคนเป็นมะเร็ง
แก้ไม่หายเพราะอยู่ที่สันดานคน แต่ใครมันจะมาสนวะ เพราะทำไปก็ไม่ได้เอ อยู่ดีกรั่กๆ
อ๊ะๆ อยากรู้ล่ะสิมึงว่าเรื่องไร กูไม่บอกหรอก อยากรู้จ่าย20 555+
สมใจการโดดกูแระนั่งหน้าเหี่ยวอยู่หน้าคอมไม่มีสาระเนี่ย
มีแต่สาระแนเรื่องชาวบ้านจิงๆอ่านะ น่าเป็นห่วงแต่ทำไรได้ มันเป็นอย่างนี้มาพักนึงแล้ว
ใครเขาจะมาสน สุดแต่ความต้องการของคนแล้วล่ะแบบนี้ จิงป่ะ
ปะไปเรียนกัน
EDITตัวเท่าควาย
อย่ายัดเยียดกูให้ใครเลยเพื่อนเอ้ย
แค่นี้มันก็ดูย่ำแย่พอแระชีวิตกู
|
|
|||||||
|
|
