Profilo di Montichaชีวิตมีมากกว่าคำบรรยายFotoBlogElenchiAltro  |  Strumenti Guida |
|
23 luglio ........โรคปนเปื้อน......ก่อนที่จะว่าใครต่อใครลองกลับมาดูตัวเองก่อน
โรค มี สาร ปน เปื้อน
มันมาจาก
โลกถูกปนเปื้อน
จิงๆมนุดมันถูกปนเปื้อนมาก่อนโลกอีกกูว่า
การแพร่เชื้อมันก็ลามจนเป็นโรคกันไปหมด
โลกมันเป็นโรคที่เกิดจากโรคในมนุด
ทำไมคนเราไม่มีการผ่อนปรนวะ สักแต่จะเอาจะเอา
ไม่มีคำว่าปราณีปราณอมบ้าง
หรือก่อนที่กูจะว่าเพื่อนมนุด
กูลองกลับมาดูตัวเอง
กูผ่อนปรนแล้วหรือยัง?
นั่นดิ่กูผ่อนมันแล้วหรอวะ หรือบางทีกูผ่อนแต่อีกฝ่ายไม่ผ่อนกันแน่
จะไปโทษใครทำไม ดูแค่ตัวกูเองยังเอาโรคปนเปื้อนไปยัดเยียดให้โลกที่กูอยู่เลย
ถ้าเราขจัดสารปนเปื้อนได้คงดี
แต่มันทำไม่ได้หรอก ในเมื่อต้นกำเนิดเกิดจากมนุด
ซึ่งถ่ายทอดพันธุกรรมสู่ลูกหลาน แค่ปฎิสนธิแม่งก็ติดโรคกันแล้ว
ทำไม่ได้หรือไม่ได้ทำ?
มันน่าจะมียาแก้โรคนี้มั่ง
อย่างน้อยคนเรามันจะได้ปราณีปราณอมกันบ้าง
รู้จักฟังเขาฟังเรา รู้จักเห็นใจคนอื่น รู้จักรับฟังคนอื่น
ไม่ใช่ว่าคนอย่างนี้ไม่มี แต่มันมีน้อย เพราะติดเชื้อกันไปหมด
ในเมื่อกูก็เป็นอีกหนึ่งคนที่มีสารปนเปื้อน
มันเลยทำให้กูหงุดหงิดอะไรหลายๆอย่างในสิ่งที่กูอยากแต่ไม่ได้
เพราะกูไม่อยากปราณีปราณอมในเรื่องนี้ เพราะกูสักแต่จะเอาในเรื่องที่อยากได้
เออว่ะโทษใครทำไมวะ ตัวกูก็เป็นอยู่
แต่พอกูยอมผ่อนปรน แต่อีกฝ่ายก็สักแต่จะเอาโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของกู
พออีกฝ่ายผ่อน อีกฝ่ายก็ยังคงไม่ผ่อน พอไม่ผ่อนทั้งคู่ แม่งก็เกิดเป็นไม่เข้าใจ ไม่ยอมฟัง
ไม่เห็นใจ ไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ ไม่แคร์ แล้วก็หนีหายจากกันไป
เพราะทั้งคู่เจอสารปนเปื้อนขั้นที่เยียวยาไม่ได้
สรุปคนที่ต้องผ่อนเองคือตัวเราหรือใครกัน
อยากให้โลกนี้ไม่ติดโรคจากมนุด
ก่อนที่มันจะไม่แคร์อะไรแล้วก็สลายไป
ก่อนที่จะเป็นอย่างนั้น
คงต้องกลับมาดูตัวเอง
อย่าให้ใจมันถูกปนเปื้อนไปมากกว่านี้
อย่าทำอะไรให้โลกมันติดเชื้อจากเราไปมากกว่านี้
กูคงต้องยอมผ่อนปรนก่อนที่คนรอบข้างหายจากกูไป
พูดตามตรง
อย่ากวนได้ไหมมันเหนื่อยจะฟัง ก็กูจะเอาแต่คำพูดดีๆ
หวังว่าคนคนนี้จะช่วยบันเทาอาการได้ แต่แม่งไม่ใช่เลยว่ะ
ยิ่งทำให้ใจกูปนเปื้อนไปใหญ่
หรือว่าเธอถูกปนเปื้อนจนถึงขั้นคำว่าแคร์เพื่อนมนุดไม่เป็น?
ถึงว่าทำร้ายกันอยู่ได้ นี่หรือคนที่กูเลือกว่าอยากให้เป็นที่บำบัดโรคร้าย
ยิ่งทำให้ติดเชื้อมากกว่าเดิมอีก ยิ่งทำให้รู้สึกว่ามีแต่คนประเภทนี้มากกว่าเดิมอีก
มองแค่ตัวเอง แต่ไม่ได้สำรวจตัวเอง
สักแต่จะเอามันก็ไม่ต่างกันล่ะวะ
เพราะกูก็เป็นอย่างนั้น
พอรู้ตัวอีกทีเพื่อนมนุดของกูก็หายไปอีกคน
อย่าหายไปเลยนะ อย่าหายไป
ฉันยอมผ่อนปรนให้เธอคนนี้ได้เสมอ
เพียงแต่ต้องการกำลังใจจากเธอเพียงเล็กน้อยก็ยังดี
แค่พูดดีๆกันมันก็ทำให้หายเหนื่อยได้แล้ว
อยู่กับฉันนานๆนะ อย่าให้ฉันสักแต่จะเอาเลย
กัวว่าเธอจะหายไปอีกคน
T^T
โรคที่เยียวยาไม่หาย
โรค สาร ปน เปื้อน
15 luglio ...หน้าที่...นานแล้วที่ไม่ได้แวะเวียนมาสเปชตัวเอง
ไม่มีเรื่องจะเขียนหรือมันมีมากไปจนกูเริ่มไม่ถูก
ตอนนี้งานเยอะผ่องตาย
ความรับผิดชอบก็ค้ำคอกูอยุ่
หรือกูทำให้มันค้ำคอไปเอง?
กูว่า
หน้าที่มักมาพร้อมกับความลำบากใจ
มันเลยทำให้คนส่วนใหญ่ไม่รับหน้ารึป่าววะ
หรือ
คนตัวเล็กๆ อย่างกูมีสักยภาพไม่พอ
ความไม่มีพาวเวอร์ที่จะปะทะกับเรื่องต่างๆมันเลยเป็นปัญหา
ท้อไป หนีไป หลบไป ไม่เห็นมันจะต่างอะไร ยังไงกูก็ต้องทำ
เพราะไม่มีคนยืนตรงจุดเดียวกัน ทำให้กูยืนอยู่ที่เดิมเหมือนมีโซ่ล่ามไว้
หรือเพราะกูไม่มีความพยายามพอที่จะหาคนมาเป็นส่วนหนึ่งของจุดยืนตรงนี้กันแน่
เหนื่อยนะ
แต่จะพยายามทำให้ถึงที่สุด
กูจะทำ เพราะ กูต้องทำ
หรือ
กูจะทำ เพราะ กูจำใจทำ
หรือ
กูจะทำ เพราะ กูอยากทำ
มันอันไหนกันแน่ ตอบตัวเองไม่ได้ซักที
สิ่งที่ทำให้หายเหนื่อยบ้าง
มันอาจเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆจากกำลังใจที่ไม่มีตัวตน
หรือมีตัวตน แต่ มีตัวตนไม่ได้ในโลกความจิงของกู เพียงแค่หวังว่าเค้าจะรู้ในสิ่งที่กูต้องการโดยที่กูไม่พูด
แต่คนในจินตนาการของกูก็ทำให้กูเหนื่อยใจเกือบทุกครั้ง
เมื่อมันกลับมาสู่โลกความจิง
หรือกูต้องพูดวะ?
พูดแล้วมันก็ไม่เป็นไปอย่างที่หวัง
เงียบไปคงดีกว่า
ยัง ดี ที่ กู ยัง มีตัวตน
ในสายตาอีกคนหนึ่งที่เค้าไม่เคยลืม
แล้วคำถามที่ได้กลับมาเสมอๆจากเค้าคนนั้นคือ
แล้วเค้ายังมีตัวตนสำหรับกูมั้ย
นั่นสิ
มีมั้ยวะ
กูตอบปัญหาต่างๆไม่ได้
เพราะกูเหนื่อยที่จะตอบ หรือ เพราะกูไม่แน่ใจคำตอบกันแน่
เพียงแค่หวังว่าเรื่องต่างๆเล็กๆน้อยๆ
ของใครต่อใครรอบกาย จะช่วยทำให้กูสบายใจขึ้นบ้างก็ยังดี
อยากยืนนิ่งๆบนที่สูง กับคนหนึ่งคน ที่ปล่อยให้ลมพัดความคิดกูไป
ที่ตรงนั้นของกูเมื่อไหร่จะมาถึงอีกครั้ง
คำถามบางคำถาม
อาจทำให้ทั้ง2ฝ่ายลำบากใจ
ฉะนั้น อย่า ถาม เลย คง ดี กว่า
PR ขาดสมอง
ใครก็ได้ช่วยเติมสสารให้มันแตกออกที
อย่าให้กูเฟคกับพวกมึงเหมือนที่กูเฟคกับแม่กู
บางทีก็เหนื่อยกับการตอแหลให้อีกฝ่ายสบายใจ
มันไม่ใช่เรื่องดีเลยรู้มั้ย
|
|
|
