...
ใจหายไปครึ่ง นี่กูจะจบปี2แล้วหรอวะ
กูยังไม่รู้สึกว่ากูอยู่ปี2เลย ทำไมมันเร็วชิบหายอย่างนี้
เหมือนตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาของปีนี้กูยังไม่ได้สร้างตำนานอะไร
ยกเว้นเรื่องมีตติ้งที่กูจะจำไว้จนตาย อย่างน้อยกูก็รู้สึกว่าได้เป็นปี2ก็ตอนนั้นล่ะ

มันเป็นอะไรที่เนือยๆเฉื่อยๆน่าเบื่อๆ
ตอนปี1การแดกเหล้าของชาวคณะเรา มันเป็นอะไรที่แม่งGood
แต่พอมาปีนี้ สัดหมาต่างกันสวรรค์นรกโคตรๆ
ภาพเด็กถาปัตยืนเต้นเป็นบ้าเป็นหลังหน้าเวทีทุกงานมันหายไปไหน

 

 

 

 

งานอาร์ทมัน
แม่งก็โคตรนอย เหล้าก็ไม่มี ของขายก็ไม่มี คนก็ไม่มี
ทั้งๆปีที่แล้วแม่งมันส์สุดตรีน
แต่ปีนี้มันเกิดอารายขึ้นกับพวกร๊าววววววว
ขอให้ปีหน้ามันดีขึ้นกว่านี้ได้ป่ะล่ะ

 

 

 

เมื่อปี1กูรู้สึกว่าที่นี่แม่งเจ๋ง
กูเห็นเพื่อนทุกคนเมา ทุกคนยิ้ม ทุกคนแม่งปริ้น
พอมาปีนี้เพื่อนที่เคยแดกก็กลับไม่แดก เพื่อนที่เคยมางานบ่อยๆก็ไม่มา
โค้งสุดท้ายของพวกเรามันใกล้หมดแล้ว  อีก2ปีพวกเราก็ต้องไปทำงานแล้ว
กูอยากอยุ่กับเพื่อนให้มากที่สุดเท่าที่กูทำได้ กูอยากมีความทรงจำกับพวกมึงให้มากๆ
เพราะอย่างน้อยวันหนึ่งวันคืนหนึ่งคืนกูมีพวกมึงกูก็พอใจแล้ว

ไม่อยากคิดถึงตอนทำงาน คงน่าเบื่อโคตรๆ ชีวิตไม่มีพวกมึงเนี่ย
ถ้าเป้นอย่างนั้นกูว่าคงต้องมีสักคืนของทุกอาทิตย์ที่พวกเรามารวมกันแล้วล่ะ
งานแต๊งพี่ จัดบ่าย2เย็ดแม่ง คงไม่มีคำว่ารั่วสำหรับพวกเราแล้วล่ะมั้ง
แต่ตอนกลางคืนก็ยังดีที่ไปต่อที่บาร์เล่ แดกเหล้าเมามาย ขอบคุณน้องๆแล้วกันที่จัดให้
เข้าใจว่ะว่างานแรกมันกดดัน ยิ่งเจอเรื่องห้ามแดกเหล้าในมหาลัยอีก
ทำเท่าที่เราทำได้ก็ดีแล้ว ทำเท่าที่คิดว่าเราสุดความสามารถก็ดีแล้ว ได้แค่นี้ก็เวิร์คแล้วเว่ย

 

 

 

...
กูบอกได้เลยว่าถ้ากูมีน้ำตา มันไม่ใช่เพราะเรื่องชีวิตบัดซบของกู แต่มันเป็นน้ำตาที่กูให้มึง เพื่อนอย่างมึง
คนบางคนพูดอะไร เค้าหวังให้เราเข้าใจแล้วยอมรับมัน แต่สภาพจิตใจกู ณ ตอนนั้น มันไม่มีใครเข้าถึงจิงๆว่ะ
กูทำกูเจ็บ แต่กูก็ทำให้คนรอบข้างเจ็บ แล้วไม่คิดหรอว่าสิ่งที่กูทำแล้วทุกคนเจ็บกูก็เจ็บยิ่งกว่า
เจ็บที่กูทำให้คนรอบข้างเป็นห่วง เจ็บที่กูยังแพ้ใจตัวเอง เจ็บที่ทำให้เพื่อนระอา เจ็บที่เรื่องมันเป็นแบบนี้
กูขอโทษที่ความเหี้ยของกูทำให้พวกมึงต้องลำบากใจ กูขอโทษที่สันดานกูทำให้พวกมึงรำคาญ
คราวก่อนที่ฟูมฟายกูยอมรับว่ากูไม่ได้ร้องไห้เพราะมัน
แต่คำพูดของเพื่อนอย่างพวกมึงทำให้กูระอายใจจนไม่อยากให้พวกมึงมาคบกับเพื่อนเหี้ยๆอย่างกู
ขอบคุณที่ยังคิดว่ากูเป็นเพื่อน ขอบคุณทุกคำพูดไม่ว่าจะตอกย้ำหรือให้กำลังใจกูรู้ว่าเพราะพวกมึงรักเพื่อนอย่างกูจึงทำ
กูอยากขอโทษขอโทษเป็นล้านครั้ง ที่สันดานกูมันไม่รักดีอย่างนี้ พวกมึงได้ยินไหมว่ากูขอโทษษษษ

 

...
เรื่อง ของมึง ยอม รับ ว่า ให้ มึงไปหมดแล้ว หมดจริงว่ะ หมดได้ไงวะยังงงตัวเองอยู่
ทั้งๆที่กูกับมึงก็ได้แค่เนี้ย แต่ความรู้สึกกูไม่หายไปสักเท่าไหร่เลย
มีแต่อยากให้มากขึ้น อยากทำให้มากขึ้น อยากให้สบายใจ อยากให้ยิ้ม อยากให้วเราะ อยากให้คิดถึงกูบ้าง
แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ แล้วมันก็ไม่ควรจะเป็น ถือว่ากูจะเก็บสิ่งดีๆที่มันเหมือนฝันนั้นไว้กับความทรงจำแล้วกัน
บางเรื่องกูยอมรับว่าที่มึงขอกูไม่อยากทำ เห็นมึงกับมัน กูก็วูบทุกที
มันเป็นแค่อารมณ์ของคนอย่างกู ที่เสือกไปคิดกับคนไม่ควรคิดอย่างมึง
แล้วพอเจ็บ มันก็เป็นแบบวูบๆเข้ามา ย้ำเรื่อยๆเป็นเรื่อยๆแก้ไม่หาย คงต้องช่างมัน
แต่อะไรที่กูให้ได้กูก็จะให้ อะไรที่ให้ไม่ได้กูขอโทษแล้วกัน บางเรื่องมันก็ไม่ได้จริงๆ
คิดถึงเสมอว่ะ รักว่ะ กูไม่เคยเจอใครอย่างมึงจริงๆ รักกับคนของมึงให้มากดูแลตัวเองด้วยเป็นห่วง แค่นั้น

 

 

 

 

ขอโทษพวกมึงที่กูมีสันดานหมาอย่างนี้

ขอโทษคนนั้น กูไม่สมควรทำกับมึงอย่างนี้ กูเสียใจ

ขอโทษเธอที่เคยรัก ฉันมันเหี้ยเกินไปสำหรับความรู้สึกของเธอ
ขอบคุณพวกมึงที่ยังคิดว่ากูเป็นเพื่อน ขอบคุณจิงๆว่ะ ขอบคุณ T^T

เย็ดแม่งเพลงคำสาปโดนใจกูชิบหายโว้ย